Yazılarım...

                        25.02.2007                       PAZAR                            05:32

Gözkapaklarımın ağırlaştığı yerde serseri kurşunlarla sevdim seni...Balkonumdaki yıldızlara astım sesini...Roman yaptım ellerini,gözleriniyse yeni başlanmış bir içki şişesi...Bir ağaç kabuğundaki güneşin doğayla özlemi oldu güneş tellerinden bıkmış yitik hatıralarım...Sonra hatıralarım oldun...Tekrar geldin...Umuttu adın...Diğer yarınsa beklentisiz bir Ay ışığı...Ay`ı şahit ettim sana,umuduysa kayıp.Kayıpları aradım Ayda,seni ise kaybettim yüreğimdeki her enkazda.Cümlesiz bir hayattaki yüklemdin gecelerce aradığım ellerinde.Bembeyaz bir sabahtın belkide gündüze uyanan gecelerin içinde.Boşver be umudum.Boşver...Bu hayatta bizler hep masumane çocukların çile çeken dünyasıydık.Aslında dünyayıda,çocuklarıda katlettiler sıcak bir yaz soğuğunda.Elleri kanlı katillere hapsettiler sevgi sözcüğünü.Yoktun...Belkide gitmiştin gözlerimdeki buğulu camların ardından...Sendeki eylemleri sende toplarken gitmiştin...Bir sonraki güne bir önceki senle uyanırken gitmiştin...Hayallerimi hep gidişlerine sordum ben,umut yüklü günlerdeki hayallerinin gidişlerine...Gidişatın aslında akan bir nehrin girdabınaydı...İzin vermedin.Tutamadım yüreğini kaybolurken...Bu yolculuk olacaktı belkide seni sana,beni ise bilinmezliğe yaklaştıran .Nehrin akıcılığına kaptıracaktın belkide elindeki tüm papatyaları.Belkide beni hiç almayacaktın gözlerinin dokunduğu yere...Satacaktın belkide mavi gördüğün tüm denizlerdeki gözyaşlarını...Kırmızıyı isteyecektin ardından...Giderken ardından bıraktığın kan kırmızısı ellerini...Kırmızı hep cesurdur,hep akar biryerlere,hayattır belkide bir dilencinin yüreğinde.Sen cesaret edemedin be umudum kırmızıyı taşımaya...Kırmızıyı koyamadın yüreğinin akarsularına.Onun yerine belkide siyahtı isyanına ortak olan...Siyahı bıraktın ardından...Gece yüzüne çarpan,ölüme ve umutsuzluğa en yakın olan siyahı...